شهادت امام (ع)

امام حسين (ع) فرمودند: (به حق آن خداوندى كه مكه را حرم امن قرار داده، حسن، فرزند على و فاطمه، به رسول خدا و خانه او سزاوارتر است از آنها كه بدون اجازه وارد آن خانه شدند! به خدا سوگند، او از عثمان خطاكار كه (ابو ذر) را تبعيد كرد و با (عمار) و (ابن مسعود) آن اعمال را انجام داد و رانده‏شدگان رسول خدا را پناه داد، سزاوارتر است!) مروان بر استر خود سوار شد و نزد عايشه رفت و ماجرا را به او خبر داد. او را بر استر خويش سوار كرد و به روضه رسول خدا آورد. عايشه نيز بنى اميه را تحريك مىكرد تا مانع دفن امام در حرم رسول خدا شوند. وى به ابن عباس گفت: (شما آن قدر جرأت كرده‏ايد كه هر روز مرا آزار مىدهيد! مىخواهيد كسى را داخل خانه‏ام دفن كنيد كه من او را دوست ندارم و نمىخواهم وارد خانه‏ام شود) ابن عباس پاسخ داد: (تو يك روز سوار شتر مىشوى (و جنگ جمل را به راه مىاندازى) و يك روز سوار استر مىشوى و مىخواهى نور خدا را خاموش كنى و با دوستان خدا بجنگى و بين رسول خدا و حبيب او فاصله بيندازى!) عايشه از استر پايين آمد و فرياد زد: (به خدا قسم، تا يك مو در سر من باقى است، نمىگذارم حسن را در اينجا دفن كنيد!) و بنا به روايتى، جنازه مطهر امام مجتبى (ع) را تيرباران نمودند. بنى هاشم خواستند شمشير بكشند و جلو آنان را بگيرند ولى امام حسين (ع) مانع اين كار شدند. آنگاه فرمودند: (به خدا قسم، اگر سفارش برادرم نبود، مىديديد كه چگونه او را نزد پيغمبر دفن مىكردم و بينى شما را به خاك مىماليدم!) سپس جنازه را برداشتند و آن را در بقيع به خاك سپردند.